lunes, 13 de noviembre de 2017

PROXECTO SOLIDARIO

Fundamentación do Proxecto:

Partindo da base de que somos un Centro Educativo Vicenciano (e, polo tanto, cristian) entendemos a solidariedade como un modo de participación que busca dar respostas aos problemas sociais. Neste sentido cremos que a escola ten que ensaiar espazos de igualdade e reciprocidade. Trátase de situarnos desde unha mirada ético- política da tarefa educativa, este é o sentido que lle damos á idea de “educar para a xustiza” que é o noso valor a tratar neste curso. Trátase de construír con outros un espazo onde todos teñan lugar e participación. Os proxectos solidarios teñen que ser proxectos de socialización, onde poidamos ir transmitindo e vivindo o tipo de sociedade que queremos. En concreto, isto é construír colectivamente algo novo e bo para todos. Trátase de “facer cos outros” máis que “facer para os outros”, pensando xuntos un proxecto no cal os outros son protagonistas, din que queren, teñen voz, miran as súas posibilidades e fanse propostas de acción. Vaise do diálogo á acción compartida.

Cremos que na escola apréndese e nos proxectos solidarios tamén. Cremos que o coñecemento é un ben social que debe ser repartido, ofrecido, que se produce porque ten sentido para o ben común, é dicir, que nos permite desenvolvernos como comunidade, sociedade, país de modo máis xusto. Nos proxectos solidarios todos os coñecementos son válidos, non só o coñecemento académico senón tamén os outros coñecementos e, sobre todo, as outras “actitudes”. O obxectivo: transformar a realidade desde a perspectiva de Xesús, desde a búsqueda do Reino.
Un proxecto Solidario ten que responder a unha necesidade concreta dunha comunidade, grupo ou institución. Non se trata de inventar unha necesidade senón de mirar ao redor e ver que fai falta e que podemos ofrecer.

            Estes proxectos solidarios están articulados intencionadamente con contidos de aprendizaxe. Queremos iniciar aos nenos en experiencias de socialización poñendo o centro en traballar a alteridade, o compartir, en expandir a mirada un pouquiño mais alá do que eles viven. Por iso queremos que sexan ideados, pensados e protagonizados polos propios estudantes. Porque eles son os futuros cidadáns, eles son os que teñen que intentar cambiar o mundo que lles deixamos os adultos e, ombreiro con ombreiro, xuntos temos que comezar XA. E velaí a nos MISIÓN compartida con Xesús: colaborar na construción da civilización do amor.
SOLIDARIEDADE

A solidariedade implica estar disposos a traballar para que TODAS as persoas se sintan felices, porque, mentres haxa unha soa persoa que non estea feliz, entón, xa todos temos unha razón para non atoparnos felices.

Notas que distinguen a solidariedade:

- ACCIÓN; ser solidarios significa estar dispostos a dedicar esforzo polos demais sen outra recompensa que a satisfacción de que os demais sexan un pouco máis felices. Ese esforzo é necesario para executar a acción solidaria. O gran perigo que ten este ingrediente imprescindible no exercicio da solidariedade é que moitas veces todo queda en palabras.
A ACCIÓN. Ser solidario é dedicar tempo FACENDO ALGO.

ESFORZO IMAXINATIVO E INTELECTUAL; cando se trata dunha iniciativa solidaria non se trata de realizar unha acción calquera senón que, a acción que se execute, ha de ser o resultado dunha reflexión e dun esforzo imaxinativo. Esta reflexión ten que ter en conta todas as circunstancias, posibilidades, vantaxes, posición do grupo que toma a iniciativa solidaria.

ESFORZO:  desde o momento que dedicamos tempo a unha actividade ese tempo xa ten un valor. O tempo é imprescindible para exercitar calquera traballo.

INTIMIDADE; a solidariedade é intimidade porque, cando se comparte algo tan vital como o sustento, a persoa coa que o compartimos non pode resultarnos estraña, se nos resulta estraña entón a solidariedade perde un dos seus ingredientes fundamentais. Córrese o risco de caer nunha acción unilateral unicamente encamiñada a tranquilizar a propia conciencia máis que axudar a outra persoa. Lograr intimidade esixe buscar un espazo de encontro. Iso significa que a solidariedade é tamén presenza.

PRESENZA; atoparse os rostros que fixeron posible a solidariedade, é apreciar o sentido último da solidariedade. Pois a solidariedade sempre ten un rostro e privar del é deixar a acción solidaria manca ou colla.

GRATUIDADE; a acción solidaria busca ante todo a saúde pola saúde, o benestar da persoa en por si, isto pon fóra de xogo calquera outro interese. E esta é unha das accións con maior sentido para o ser humano porque pon de manifestó que as relacións humanas son gratificantes por si mesmas. O encontro de persoas na loita por unha situación máis xusta é de seu realizador.

EDUCACIÓN SOLIDARIA; tanto o que sacrifica algo a favor doutras persoas como o que recibe han de ser conscientes do que teñen entre mans. Para que a acción teña a categoría de solidaria, require por ambas as partes un sentido da gratuidade, é dicir, en ningún caso hanse de sentir, nin o un obrigado a “devolver o favor”, como se adoita dicir, ou sentirse obrigado; nin a outra parte ha de considerar que a súa contribución é un favor feito que deixa obrigado á outra parte.  O fin da acción solidaria está encamiñado ao logro dunha xustiza cuxo logro fai felices ás dúas partes.


GOZO; o logro da xustiza á que todos temos dereito sempre que se logra ou se loita por el é sempre un motivo de alegría e de gozo. Por esta razón a finalización de calquera acción polos demais ha ser cun sorriso solidario.

martes, 31 de octubre de 2017

DÍA DE DEFUNTOS E SANTOS

Como é posible que podendo elixir a luz, a verdade, a vida, a transparencia, a fidelidade... cada vez elixamos máis a noite, a trampa, a morte, o disfraz, a mentira pasaxeira...?
Para os cristiáns, celebrar os Santos é celebrar a vida, é recordar que hai seres humanos que xa gozan desa luz e esa verdade que só Deus pode dar. É unha festa de luz, de esperanza, de ánimo. É dicirnos a todos que estamos chamados a ser "a mellor versión posible de nós mesmos"... ou sexa, santos. Aínda que só cheguemos a ser "santos en zapatillas de andar por casa" (isto é, o mellor persoas que poidamos ser, cada día, na nosa casa, no noso traballo, nas nosas tarefas, nas nosas diversións... ) Do outro lado, mesturouse a tradición de halloween. E ultimamente, aquí en Galicia, a de Samaín (que si que é anterior á tradición cristiá). E unhas cabazas, doce, disfraces e cairos postizos gañáronnos a aposta. Predomina o medo dos mortos, a trampa, o disfraz, a mentira, o desagradable dun suposto mundo intermedio... En definitiva, todo o contrario do que é é o día dos Santos: unha festa que ensalza a vida e non a morte. E é por iso que está a Igrexa alertándonos aos cristiáns do trasfondo anticristián da Festa de Halloween, por tratarse dunha festa que estimula a morte e non a vida. 
Pero non creo que haxa que levantar unha nova cruzada contra algo tan superficial como o Halloween ou o Samaín. Todo na súa xusta medida. Son tradicións pagás das que podemos sacar o proveito da diversión, a risa, a troula...  nun mundo ás veces demasiado duro e complicado, escaso de sorrisos. 
Si creo que, como adultos, debemos facer todo o posible por recuperar entre nós o desexo de querer ser santos, de saber que estamos chamados a algo grande. Tan grande como chegar a ser o mellor de nós mesmos: chegar a ser como Deus nos soña. Chegar a sermos capaces, coas nosas accións e a nosa vida exemplar, de ser quen de construír o Reino. Se non o facemos, botamos a culpa a nenos, mozos e adultos disfrazados. Preguntemos máis ben ao noso corazón se estamos intentando ser santos cada día, "santos en zapatillas de andar por casa". 
«O que vos chamou é santo, sede tamén vós santos en toda a vosa conduta; porque así está escrito: Seredes santos, porque eu son santo» (1 P 1, 15-16)

lunes, 25 de septiembre de 2017

BENVIDOS A UN NOVO CURSO






TEST INTELIXENCIAS MÚLTIPLES




Fontes: https://innovasantaana.wordpress.com/metodologias/rutinas-de-pensamiento/
http://clasesdereliyetica.blogspot.com.es

domingo, 28 de febrero de 2016

ANO DA MISERICORDIA






RECOÑÉCELO?

1.- Colorea esta imaxe tendo en conta as cores que utilizas.



2.- Anota as características da imaxe que te chaman a atención.

Que che sorprende?
A que se che parece?
A que cita bíblia cres que fai referencia? Por que?
…

3.- Busca na Biblia Lc 6, 36 . Copia a cita e coméntaa

4.- Pon un título á actividade

5.- PARA CASA…

- Busca información sobre a convocatoria do Ano da Misericordia e anótaa no teu caderno.
- Busca os motivos polos que o Papa promulgou o Ano da Misericordia (idea principal, non se trata de copiar todo)

6. Posta en común: logo do Ano da Misericordia.





7. O MEU COMPROMISO: 

- QUE PODO FACER EU NESTE ANO DA MISERICORDIA?

8. AVALIACIÓN
1 punto por ter título
1 punto pola cita e comentario
1 punto por coloreado
2 puntos polos comentarios a pé de imaxe 
4 puntos pola información
1 punto polo compromiso e participación na posta en común




























jueves, 23 de abril de 2015

THE WAY, EL CAMINO

THE WAY, EL CAMINO

1. En la película The Way se cuentan historias sobre los peregrinos que van a Santiago. Elije una de las siguientes propuestas y realízala.

A. Redacta un diálogo entre dos personajes que se encuentran en el Camino.
B. Cuenta una anécdota ocurrida en el Camino. Si no lo hiciste, invéntala.

2. Te presentamos dos textos sobre la significatividad simbólica y vital del camino. Mira quiénes son sus autores e intenta saber qué camino vivieron en sus vidas. Comenta sus palabras

a. «PARTIR es antes que nada salir de uno mismo.
Romper la cáscara de egoísmo que trata deaprisionarnos en nuestro propio «yo».
PARTIR es terminar de dar vueltas alrededor de uno mismo, Como si uno fuera el centro del mundo y de la vida.
PARTIR es no dejarse encerrar en el círculo de problemas de nuestro pequeño mundo al cual pertenecemos, sea cual sea su importancia.
La humanidad es más grande.
Es a ella a quien debemos servir.
PARTIR no es devorar kilómetros,
Atravesar los mares o alcanzar velocidades supersónicas.
Es antes que nada abrirse a los otros, descubrirlos, ir a su encuentro.
ABRIRSE a las ideas, incluidas aquellas que son contrarias a las nuestras.
Es tener el aliento de un buen caminante». Helder Camera

b. Caminante
Ya estás en pie, caminante, dispuesto para marchar, pero es menester que sepas, caminante, a dónde vas.
Ya estás en pie, caminante, dispuesto para buscar,
pero es menester que sepas lo que sales a buscar. Recuerda a aquel caminante que un día también salió, pero siguiendo una sombra el camino equivocó.
Y cuando volvió la cara
la sombra se disipó: descubrió que estaba solo pues solo encontró a su yo. No creas que es suficiente tomar al alba el bordón, ni basta la cantimplora,
el pan o la invocación. Importa caminar juntos unidos en el amor, rompiendo cualquier espejo que cierre tu corazón.
Antonio Machado

3. Caminar es cambiar
En el Camino de Santiago, como en la película, los personajes viven un itinerario de transformación, de purificación y de cambio personal. Al pequeño grupo al que seguimos también le ocurre así. Esta es, precisamente, la finalidad del esfuerzo y las pruebas que han vivido. Vamos a recordar a los cuatro personajes que han hecho el Camino y describir su proceso por medio de calificativos.
a.  Elige adjetivos para indicar cómo eran al principio del camino y otros tras el proceso. Justifícalo

Recuerda que al llegar al final del Camino les dan la «compostelana». Entonces les preguntan a cada uno: «¿Cuál es su motivo para hacer el Camino? ¿Por qué ha hecho el peregrinaje? ¿Tiene alguna motivación religiosa o espiritual?».
En la película se refleja la variedad de motivaciones existentes. Ellos los comentan abiertamente Pero, detrás de estos motivos, reconocemos otros motivos más profundos.
Al final, todos, cada uno a su manera, tienen conciencia de haber realizado un proceso espiritual y religioso. Se han preguntado por su vida, han visitado iglesias, se han arrodillado y han buscado en el silencio a Dios.


AL PRINCIPIO
AL FINAL
MOTIVACIONES PARA HACER EL CAMINO
(aparentes y reales)
TOM,
el dentista
Solitario, porque…
Acomodado, porque…




JOST,
el holandés






JACK,
el escritor






SARAH,
la enigmática







4. Caminante, no hay camino
Te presentamos textos religiosos cristianos que hablan de la simbología de la vida como camino. ¿A qué hacen alusión? Coméntalos ¿Te atreves a redactar uno?

A. «Queridos amigos, ¡escúchenme, escuchen todos! ¿Creen ustedes que son eternos sus caminos cotidianos? Lo que poseen al mismo tiempo los posee. Despréndanse de todas las cosas, pero antes que nada despréndanse de ustedes mismos. Descubran los rudos caminos del amor sin medida. Sean libres para amar a todo y contra todo, ¡el amor es todo!, Dios es amor».    San Benito

B. «Siguiéndola, no te desvías; orándole no te desesperes; pensando en ella, no te equivocarás. Si ella te tiene de la mano, tú no te caerás. Si ella te guía, tú no conocerás la fatiga. Si ella está contigo, ten por seguro que llegarás hasta el final».      San Bernardo de Claraval, haciendo alusión a la Virgen

C. «Que se le brinde a cada uno el respeto que se le debe, sobre todo a los servidores de Dios y a los peregrinos.
Que se cuide de modo particular la acogida a los pobres y a los peregrinos, pues sobre todo en ellos es que se recibe a Cristo».              Regla de san Benito

D. «Entonces el peregrino, el huésped, el viajero, que durante largo tiempo ha trajinado en el barro de los caminos, antes de pasar el umbral de la iglesia, se limpia cuidadosamente los pies, antes de entrar, pues se encuentra limpio. El barro de los caminos no debe ensuciar las losas de la iglesia.
Pero una vez que él hizo esto, una vez que se limpió los pies antes de entrar, una vez que entró, ya no piensa más si sus pies están bien limpios. No tiene más corazón, no tiene más mirada, ni tiene más voz, que para el Sagrario, donde se encuentra el cuerpo de Jesús. Y el recuerdo y la espera del cuerpo de Jesús brillan eternamente».          Charles Péguy

5. Los ángeles del Camino
Hay varios encuentros con personajes que ayudan a los protagonistas y, especialmente, a Tom. Son como mediaciones o ángeles del camino que les dan pistas para hacer la peregrinación.

- El primero, Henri-Sebastian, el capitán de la Gendarmería de Saint Jean Pied de Port. ¿Qué le cuenta? ¿Cuál es su motivo para hacer el camino? ¿Qué le regala? ¿Para qué? ¿Cuál es el significado da Cruz de Ferro?

- El segundo será Frank, un sacerdote de Nueva York ¿Por qué hace el camino? ¿De qué le habla? ¿Qué le regala?

- ¿Quién es el tercer personaje que ayuda a Tom? ¿Cómo le ayuda? ¿Qué le sugiere?

6. Abriéndose a compartir
Tom no es muy hablador. Casi siempre camina solo. Incluso le dicen: «Caminar contigo es como ir solo». Sin embargo, poco a poco, se va abriendo. Hay varios diálogos que destacan por su sinceridad. Uno de ellos es con Sarah; ella se le acerca después de una reacción instintiva en la que le dio una bofetada. Le pide una disculpa y le dice que sabe que está haciendo el Camino en lugar de su hijo muerto en un accidente. Sarah, entonces, le habla de su secreto. En su vida anterior estaba casada, era una mujer maltratada por su marido y abortó porque no quería que su bebé fuera maltratado. Ahora siente rabia y pena, piensa que su niña muerta le habla. En ese momento los dos comparten su dolor y su debilidad. Tom le dirá: «Siento lo de tu bebé». Sarah le responde: «Siento lo del tuyo». Tom le dirá: «Mi hijo tenía casi 40 años». Ella terminará diciendo: «Pero siempre será tu bebé».

Hay otro momento especialmente interesante: cuando Tom se emborracha. Entonces no le faltan las palabras y ofende a varios compañeros; de forma más directa a Jack. Al final, su borrachera termina en la cárcel. Pero sus amigos del Camino le sacarán pagando la multa. Liberado, pide disculpas y todos le aceptan y asumen su desvarío. Aquello hace aumentar la confianza en el grupo y, sobre todo, en Tom. Por fin, está dispuesto a contar a Jack su historia para que la pueda publicar en su futuro libro.

Piensa antes de responder a estas preguntas:
A.- ¿Por qué crees que la comunicación es importante para avanzar en el camino?
B.- ¿Tienes la experiencia de tener algún compañero/a de camino para compartir con él/ella? Justifica tu respuesta
C.- Si la confianza es la base de la comunicación, ¿cómo crees que se puede crecer en confianza?

7. CAMINO DE CONVERSIÓN
En distintas entrevistas, con motivo de la película, el actor principal, Martin Sheen, ha señalado las raíces de su catolicismo, la experiencia de su conversión y su compromiso con la justicia y la vida desde la fe. Veamos unas declaraciones donde se posiciona sobre sus motivaciones:

«Me gusta ser católico. Es una cosa personal. Es un regalo; y me gusta recibirlo y compartirlo. Si puedo encontrar mi humanidad entonces soy libre. Si tu religión define tu humanidad, te exigirá ser más humano. Toma la compasión y el perdón, y el amor y el servicio. No encontrarás nada mejor que eso. Si estás buscando a Dios, te encontrarás a ti mismo».

- Responde ahora a la misma pregunta que los que terminan el Camino:
¿Tienes en tu camino alguna motivación religiosa o espiritual? (Camino de Santiago y Camino de la VIDA)

8. Entrando en el silencio
A veces, los ruidos, las preocupaciones, el facebook o el twitter, impiden que se escuche el silencio. Cuando se pasa el tiempo entre ruidos se pierde de vista el propio interior. A veces cuesta, porque distraerse es más fácil que aceptar algo que no nos gusta de nuestro interior. Sin embargo, el silencio nos devuelve a la verdad de nosotros mismos. El tiempo de soledad silenciosa nos invita a tener paciencia para entrar en lo profundo y, probablemente, descubrir allí sorpresas inesperadas. Así, aprender a escuchar pasa por saber entrar en el silencio.
- Te invitamos a dos experiencias:
• Vete a un lugar apartado donde te rodee la naturaleza. Escucha allí el silencio de tu interior.
• Entra en una iglesia, busca un rincón tranquilo y quédate un rato a escuchar el silencio. Cuando estés en el silencio, lee este texto. Comenta tu experiencia personal:

«Puede ser que juzgues que es cosa difícil el orar porque no sabes cómo hacerlo. Cada uno de nosotros debe ayudarse a orar: en primer lugar, recurriendo al silencio, puesto que no podemos ponernos en presencia de Dios si no practicamos el silencio, tanto interior como exterior. Hacer silencio dentro de nosotros mismos no es cosa fácil, pero es un esfuerzo indispensable. Tan solo en el silencio encontraremos una nueva fuerza y la verdadera unidad.
La fuerza de Dios llegará a ser la nuestra para poder cumplir cualquier cosa tal como se debe; será lo mismo para llegar a que nuestros pensamientos estén unidos a los suyos, para la unión de nuestras oraciones con sus oraciones, para la unidad de nuestros actos con sus actos, de nuestra vida con su vida.
La unidad es el fruto de la oración, de la humildad, del amor.
Dios habla en el silencio del corazón; si te pones frente a Dios en el silencio y la oración, Dios te hablará. Y sabrás entonces que tú eres nada. Dios no puede llenarte de Él mismo hasta que tú no conozcas tu nada, tu vaciedad. Las almas de los grandes orantes son almas de gran silencio. El silencio hace cambiar nuestra visión de las cosas. Tenemos necesidad del silencio para llegara a tocar las almas de los demás. Lo esencial no es lo que nosotros decimos sino lo que Dios dice; lo que dice a través de nosotros. En un silencio así, hablará a nuestra alma y escucharemos su voz».
Beata Teresa de Calcuta (1910-1997), en su libro No hay amor más grande


9. Cuando brota la oración
En la película, según se va haciendo el Camino, se describen algunos momentos más intensos desde el punto de vista espiritual. El primero es cuando llegan a la Cruz de Ferro. Allí depositan una piedra y dicen la siguiente oración: «Señor, que esta piedra sea un símbolo de mis esfuerzos en el peregrinaje. La dejo a los pies de la Cruz del Salvador para que se decante algún día hacia mis buenas obras cuando las acciones de mi vida sean juzgadas. Que así sea. Amén».
Este momento resulta muy emotivo porque el espectador llega a comprender el sentido que tiene para cada uno de ellos la piedra que ofrecen. Hay otra escena especialmente significativa cuando, al entrar en la catedral de Santiago, se van arrodillando en señal de gratitud. Ya al final, en la secuencia en Finisterre, Tom se despide de las cenizas de su hijo diciendo: «Te he traído aquí para llevarte a casa».
En ambas secuencias se apunta un paso más allá del silencio. La oración ante la Cruz se dirige al Tú de Dios; el agradecimiento y el signo de reconocimiento al arrodillarse se realiza ante Dios, y la despedida indica una casa más allá de la muerte que, desde la perspectiva del creyente, se refiere a la vida eterna en Dios.
Aquí se indica un paso más allá del silencio y de la escucha. Se apunta a la presencia de Dios, que escucha, acoge, ayuda y es el destino de los seres humanos.
Aunque la película está pensada para creyentes y no creyentes, en estos momentos fuertes se subraya la experiencia del creyente que confía en Dios y que se siente acompañado en el camino de la vida.
- ¿Hay algún momento en que hagas oración? ¿Cómo sueles hacerlo?


10. ¿Qué ha significado para ti hacer el Camino de Santiago? ¿Cómo valorarías esta experiencia? ¿La recomendarías? ¿Por qué? (Si no lo has hecho explica lo que piensas, que significaría… )